Afgelopen maandag heb ik de meditatie ‘de adem als anker’ gedaan.
De aandacht bij je adem brengen is eigenlijk de basis, de kern, in alle vormen van meditatie. Iedere keer als je aandacht afdwaalt, en je merkt het op, dan kan je je adem gebruiken om weer bij jezelf, in het moment, in het hier en nu te komen. En het mooie is: Je adem heb je altijd bij je.
En, het is meer dan dat. Het is de kern van het leven. Het eerst dat je doet als je geboren wordt, en het laatste dat je doet als je sterft.
Enkel Adem
Niet christen of jood of moslim, niet hindoe
boeddhist, soefi of zen. Geen enkele religie
geen cultuursysteem. Ik kom niet uit Oost
of West, niet uit de oceaan of omhoog uit
de aarde, ben niet stoffelijk of etherisch
behoor niet tot de elementen. Ik besta niet,
ben geen entiteit in deze wereld of de volgende,
stam niet van Adam en Eva of eender welk
ontstaansverhaal. Mijn plaats is plaatsloos,
ben zuchtje plaatsloosheid. Lichaam noch geest.
Ik behoor tot de geliefden, zag beide werelden
als een en op dit ene beroep ik me en weet
eerste, laatste, buiten, binnen – enkel dit
adem, ademend menselijk wezen.
Rumi (Jalal ad-Din Muhammad Rumi)
Ik wens iedereen een heel fijn weekend en fijne Paasdagen. (In verband met Pasen is er aankomende maandag opnieuw geen mindfulness momentje, maar pas weer op 12 april).
Nancy Meesters.
